Blog

3 februari 2019

Overwerkt, overspannen, oververmoeid of burn-out? Zijn het hiërarchische termen en concepten? Maakt dat uit? Aan het eind van de negentiende eeuw, met de komst van de trein, de telefoon en de industriële samenleving, deed de term ‘zenuwzwakte’ zijn intrede. In Europa gingen mensen kuren, althans als je je dat kon veroorloven. Niet voor iedere ‘stand/klasse’ was dat immers weggelegd.

Millennials (veelal studenten), vrouwen tot pakweg 36 jaar, mensen die werken in onderwijs of zorg; het zijn slechts voorbeelden van groepen binnen onze maatschappij die meer dan gemiddeld last hebben van ernstige opgebrandheid. Een burn-out zit diagnostisch gezien weer dichtbij een depressie, want van energieloos is het soms maar een kleine stap naar een stemmingsstoornis.

Psychiater en filosoof Denys ziet ons enerzijds geconfronteerd met de ‘kwetsbaarheidsparadox’ – waarbij we denken een comfortabele maatschappij te hebben maar daarbinnen wel continu succesvol en gelukkig moeten zijn – en anderzijds met een nieuw klassensysteem (‘resilience’) gebaseerd op veerkracht en incasseringsvermogen van individuen. Die daar vervolgens ook op ingedeeld, beoordeeld en afgerekend worden. Volstrekt onwenselijk, naar zijn mening.

Leed is absoluut, en nooit relatief: je kunt de ‘hoogte’ van je eigen leed niet afmeten aan dat van anderen. Als een mens belemmerd wordt in het leiden van het eigen leven, dan wordt dat lijden. En is het tijd om hulp te zoeken. En dat is geen schande, eerder een gevolg van de ‘Zeitgeist’.

Zie voor eerdere blogposts s.v.p. de sociale media Facebook en Instagram en de professionele netwerksite LinkedIn. Verbinding leggen door respectievelijk ‘vrienden te worden’, ‘elkaar te volgen’ of ‘een connectie van elkaar te worden’ wordt zeker op prijs gesteld!