Eerdere%20berichten

18 januari 2018 - Zieke maatschappij
Als er steeds meer mensen in een samenleving last krijgen van psychische aandoeningen, waar komt dat dan door? In bijlage Sir Edmund van de Volkskrant verscheen eind vorig jaar een zeer interessant stuk precies over deze vraag. Inmiddels vormen psychische aandoeningen de zwaarste ziektelast, aldus de Wereldgezondheidsorganisatie: ook vier op de tien Nederlanders krijgt tenminste ooit een stemmingsstoornis. Oorzaak en oplossing worden bijna altijd gezocht bij het individu, maar is dat terecht? "Als de maatschappij het probleem is, is een recept niet de oplossing".
Maatschappelijke systeemfactoren krijgen te weinig aandacht, zo stelt Liesbeth Noordegraaf (Erasmus University College/Raad voor Volksgezondheid en Samenleving), wat ook niet zo vreemd is als je bedenkt dat er voor groot onderzoek véél geld nodig is, terwijl er in ons huidige stelsel juist met name geld is voor behandelingen aan het individu, namelijk op verwijzing via verzekeraars. Op deze manier is het dweilen met de kraan open, aldus Noordegraaf; zij spreekt van de 'depressieparadox'.
Pesten op scholen, studiestress, sociale media, balanceren van werk/sociaal zijn/gezin etc., het stresseert de mensen gewoon te veel. Trudy Dehue (wetenschapsfilosoof) beschrijft in haar boeken dat succes en gezondheid tegenwoordig gezien worden als een eigen keus, waarbij geldt: indien je dat niet bereikt, dan heb je gefaald. Belgisch hoogleraar klinische psychologie Paul Verhaeghe wijst naar het doorgeslagen vrijemarktdenken, waarbij onze identiteit wordt teruggebracht tot die van de homo economicus. Hij komt tot hetzelfde: als je het niet maakt, is dat je eigen fout.
Dehue ziet in navolging van Belgische psychiaters wel nu ook in Nederland een denkrichting ontstaan waarbij behandelaars constateren dat ze slechts aan symptoombestrijding doen. We moeten juist kijken naar een proactieve aanpak door middel van maatschappelijke verandering en bijvoorbeeld preventieprogramma's, waarbij je de grote vragen niet moet schuwen.
Terug naar Actueel

18 oktober 2017 - 'Wie is er nu gek?'
In het weekendmagazine van de Persgroep zag ik laatst binnen een paar bladzijden onderwerpen terugkomen die tot één belangrijk thema waren te herleiden, namelijk afwijken in onze samenleving, die nog steeds wordt gedreven door de maakbaarheidsideologie. In het interview naar aanleiding van Stille grond, het nieuwe boek van Sanneke van Hassel, zien we de hoofdpersoon ontsporen, maar geeft de auteur aan dat ze hier bewust maatschappijkritiek levert. "[...] de neoliberalistische tendens dat je overal zelf verantwoordelijk voor bent, dat je alles zelf kunt oplossen. [...] Dat er altijd mensen zijn geweest – ook slimme en gevoelige – die het leven gewoon niet trekken, daarvoor is steeds minder begrip".
Iets verder stuitte ik op een artikel over mensen die opgenomen zijn geweest in een psychiatrische kliniek, waarbij wordt gesteld: "een patiënt die uit het ziekenhuis komt, kan rekenen op bloemen, felicitaties en nazorg – [...] – als je geestelijk gebroken bent, reikt niemand je een helpende hand." De ene geïnterviewde vertelt dat ze het jammer vindt dat mensen die wat kwetsbaarder zijn al snel gezien worden als 'moeilijk', terwijl zij in haar ogen juist iets toevoegen aan een maatschappij die steeds gehaaster, prestatiegerichter en oppervlakkiger wordt. "Zodra het woord opname valt, word je gezien als gek", zegt een volgende. De laatste geïnterviewde ging na het ontslag uit de kliniek het goede nieuws juist delen, maar ontdekte dat dat sociaal heel moeilijk lag: "er ontstond een raar psychologisch spel, dat niet hardop werd benoemd".
Blauw Research deed in 2013 voor SIRE onderzoek naar het taboe op psychologisch ziek zijn en de cijfers zijn tamelijk ontluisterend: 61 procent van de mensen die een psychologische aandoening heeft of heeft gehad, zegt met vreemde reacties of uitlatingen te maken hebben gehad, 28 procent heeft zelfs vrienden of kennissen verloren. Daarbij praat 42 procent van de mensen meer met anderen over de aandoening in kwestie dan met degene over wie het gaat. Het mag duidelijk zijn: in ons land is afwijken van de norm nog steeds een 'ongemakkelijke' zaak. Sinds 2013 lijkt er weinig veranderd.
Terug naar Actueel

3 augustus 2017 - Feiten versus gevoel
Zowel de cliënt als de behandelaar moeten tegenwoordig veel meer 'omringende' tijd besteden aan de zorg die nodig is; de eerste aan het checken van het toegestane en de tweede aan de administratieve afwerking. De noodzaak voor directe verwijzing is dan wellicht vervallen, daarvoor in de plaats zijn behandelquota, tijdslimieten en behandelcodes gekomen. Een artikel in de bijlage van de Volkskrant benadrukte voor mijn gevoel nog eens het belang van innovatie via een individuele benadering.
De vader van journalist Esma Linneman kreeg tijdens een vrij zakelijk consult de diagnose 'kanker zonder hoop op genezing'. Extra mededelingen: google verder zelf maar niet en alternatieve behandelingen zijn er volgens het protocol niet. De achterliggende basis van zo'n uitspraak is de al dan niet inzetbaarheid van wetenschappelijk dubbelgeteste behandelingen en medicijnen (evidence based medicine/practice). De vader van Linneman kreeg elders (weliswaar over de grens, waar men aandachtig luisterde naar passie en verhaal) wél een alternatief medicijn en daarmee flink wat extra maanden van kwalitatief leven.
Cliënten zijn geen statistische gemiddelden, behandelaars óók niet; de dubbelblinde wetenschappelijke tests hebben weliswaar een hoop vage of niet werkende methoden weggefilterd, maar 'moeilijke' gevallen worden in de tests vaak niet meegenomen vanwege slechte testbaarheid. Moeten ze dan wel als protocol gelden, zeker in de domeinen van zorg waarin keiharde waarheden toch al niet bestaan, zoals de psychotherapie? Waar het mij om gaat is dat er, maatschappelijk én in de gezondheidszorg, een steeds breder bewustzijn is dat veel klachten simpelweg niet zijn te begrijpen of aan te pakken via enkel eerder geleverd hard bewijs. Ieder mens is uniek en heeft een eigen beleving van pijn - in al haar facetten.
Terug naar Actueel

27 juni 2017 - Problemen zijn uniek
Als je naar de hedendaagse medische wetenschap kijkt, lijkt het wel of alle problemen en pijnen die patiënten aandragen worden gereduceerd tot overzichtelijk ingedeelde behandelcodes. Ergens is dat ook niet zo raar omdat een arts op de een of andere manier grip moet krijgen op de aangebrachte materie. Inmiddels heb ik zelf echter ervaren dat stress, pijn en blokkades vaak juist niet zijn te begrijpen via slechts het diagnoseboek.
Tijdens de kennismakingsdag voor een cursus werd ik laatst nog eens versterkt in mijn keuze voor het werken met cliënten als vertegenwoordigers van een uniek 'totaalverhaal' toen we een citaat van Martin Buber voorgelegd kregen: "ondanks alle overeenkomsten heeft elke levenssituatie een nieuw gezicht, dat nog nooit eerder is geweest en nooit zal komen". Buber is beroemd om zijn proefschrift van dialoogkundig bestaan (Ich-Du en Ich-Es) en als wetenschapper verwierp hij ieder label: filosoof, antropoloog of wat dan ook.
De essentie van zijn denken is gelegen in het openstaan voor communicatie, ontmoetingen en daarmee het onbevangen aangaan van een relatie. Voor mezelf vertaal ik dat terug bij het behandelen van mensen met pijn in de ruimste zin van het woord. In het huidige zorgsysteem zijn codes en typeringen wellicht nodig, maar het daadwerkelijke helen van het menselijk systeem vraagt om een gezamenlijke en unieke reactie van behandelaar en cliënt samen - voorwaarts en niet vluchtend - die draait om aanwezigheid in / verantwoordelijkheid voor het eigen verhaal. De reactie die nodig is, is nooit te voorspellen.
Terug naar Actueel

1 mei 2017 - LGBT+
In het nieuws zien we de afgelopen tijd veel aandacht voor pesterijen en haat gericht gericht tegen mensen die 'queer' zijn. Onder de paraplu LGBT+ vatten we alle mensen die zichzelf qua genderidentiteit en seksuele oriëntatie niet identificeren als 'straight' / hetero. Het is goed dat er aandacht wordt besteed aan de vaak ingrijpende vormen van discriminatie, geweld en uitsluiting omdat het hopelijk een preventieve werking zal hebben of in ieder geval een steun kan zijn voor de slachtoffers.
Echter, het blijft natuurlijk verschrikkelijk dat er anno 2017 überhaupt nog steeds zoveel afkeer bestaat jegens iedereen die anders is. De gevolgen van discriminatie en / of geweld zijn vaak groot; het trekt een diep spoor in het vertrouwen en het algehele welzijn van de getroffenen. En dit terwijl toch al heel veel LGBT'ers sowieso al meer dan gemiddeld / meer dan hetero's worstelen met problemen rondom zelfbeeld, depressie en verslaving. Het vereist immers ook vandaag de dag nogal wat durf om een coming out te hebben en te staan voor wie en wat je bent.
Praktijk Mieke Stevens is gespecialiseerd in het behandelen van gevoelens en ervaringen betreffende stress, angsten en blokkades specifiek voor LGBT'ers. Gevoelens die al (te) lang zijn weggestopt, gevolgen van geweld of misbruik, het omgaan met gevoelens, ervaringen en zelfacceptatie: u bent van harte welkom om via een persoonlijke aanpak te werken aan uw gezondheid in brede zin.
Terug naar Actueel